Bijdrage van Zoey Trap, MS
Vandaag is Veteranendag, een dag om te herdenken en dankbaar te zijn voor iedereen die heeft gediend. Militairen en veteranen hebben één ding gemeen -- ze dienen of hebben gediend. Daarbuiten verschillen ze net zo veel als elke andere groep Amerikanen, en het is belangrijk om ze niet te stereotyperen maar ze te ontmoeten waar ze staan.
In 1974, net van de middelbare school, nam ik dienst bij het US Marine Corps. Het was een beslissing uit noodzaak, omdat dit een jaar was voordat Title IX van kracht werd. Hoewel ik sportbeurzen aangeboden kreeg van een paar universiteiten, waren die geen van alle voldoende om de studie te betalen. In 1974 bood het leger de GI Bill aan, en als je twee jaar diende, kreeg je vier jaar academische financiering. Dus vertrok ik naar de boot camp op Paris Island om mijn dienst te beginnen.
Na het voltooien van de boot camp werd ik naar USMC Barstow, Californië gestuurd, waar ik de eerste vrouw zou worden die mannelijke troepen trainde in fysieke conditie. Je zou kunnen zeggen dat ik een experiment was. Het was een periode in mijn leven die me op veel manieren heeft gevormd en me een sterke gedrevenheid, discipline en hoge standaarden heeft gegeven. Vandaag ben ik trots op mijn dienst en vereerd om te mogen staan tussen zoveel veteranen--mannen en vrouwen, levend en overleden--die zo veel voor ons land hebben gegeven.
Terwijl ik in Noord-Virginia woonde, buiten Washington DC, begon ik te werken met veteranen die in het Midden-Oosten gewond waren geraakt en lichamelijk en mentaal worstelden met het leven. Dit zou me voor altijd veranderen en bij mij het verlangen creëren om op een nieuwe manier te dienen. Ik werd gevraagd om Pilates te geven aan Steve, die ontslagen was uit het Walter Reed-ziekenhuis. Steve had ernstige verwondingen opgelopen toen zijn jeep kantelde. Daardoor had hij ruggenmergschade, wat leidde tot pijn en moeite om in het dagelijks leven te functioneren. Posttraumatische stressstoornis (PTSS) speelde bij hem een rol en wisselde van dag tot dag. Steve heeft me zo veel geleerd als de eerste leerling met militaire verwondingen met wie ik werkte.
We begonnen bij het begin met pijnmanagement, fundamentals en de intro-volgorde. Al snel kon ik, wanneer hij binnenkwam, zien hoe hij zich voelde. Er waren dagen dat hij ‘nerveus’ was en moeite had om zich te concentreren, en ik leerde wanneer ik hem moest afleiden en wanneer het beter was om stil te zijn en hem te helpen focussen. Naarmate Pilates deel werd van zijn dagelijkse routine, groeide hij in stabiliteit, kracht, flexibiliteit en, net zo belangrijk, zijn vertrouwen groeide. Vertrouwen versnelde de vooruitgang, en we leerden elkaar op verschillende niveaus kennen. Hij wilde krachttraining doen, maar toch deed het hem pijn om dat te doen. Hij kon niet wat hij in de studio deed meenemen naar de gewichtsvloer… dus ging ik met hem op de vloer werken. Hij begon het verband te leggen dat Pilates niet alleen voor in de studio was of alleen om te doen wanneer hij pijn had, maar iets dat op zo veel manieren een levenswijze was.
Toen ik hem beter leerde kennen en meer over de PTSS leerde, leerde ik hem hoe hij ademwerk kon gebruiken om zijn zenuwstelsel te vertragen, hoe hij zijn lichaam kon scannen om te zien waar hij stress vasthield, en hoe hij aanwezig kon blijven. Ik werkte meer dan een jaar met Steve tot ik verhuisde. De laatste dag dat ik de sportschool binnenliep, hield hij me tegen om me te vertellen dat hij en zijn vrouw een baby kregen, iets wat ze niet voor mogelijk hadden gehouden!
Als je wilt leren werken met veteranen, vooral met gewonde militairen, is het zo belangrijk om ze te ontmoeten waar ze staan en holistisch te werken. Zoek onderwijs en ervaren professionals die je kunnen begeleiden bij het werken met verwondingen, posttraumatische stressstoornis, amputaties, enz. Je kunt scholing krijgen en/of vrijwilligerswerk doen via: