Leren en het ontdekken van een deel van Joe Pilates’ archiefwerk is belangrijk. Terwijl de methode blijft groeien en zich ontwikkelen, is het van essentieel belang om eerbied en verbondenheid te behouden met de oorsprong van het werk en de man die het heeft gecreëerd. Door dat te doen beschermen we het werk dat we doen en voorkomen we dat anderen er eigenaarschap over claimen of ons beletten onze passie ervoor te delen.
Mijn echte interesse in het ontdekken van het oorspronkelijke werk en het op pad gaan in de zoektocht naar Joe werd aangewakkerd tijdens mijn studie bij Lolita San Miguel.
Het waren niet alleen de superleuke en interessante verhalen die ze met ons deelde uit de tijd die ze met Joe en Clara doorbracht (hoewel die zeker een hoogtepunt waren van mijn tijd waarin ik van haar leerde), of de connectie van trainen met iemand die erbij was geweest en van de man zelf had geleerd. De echte interesse kwam uit een meer, laten we zeggen, ‘hedendaagse’ bron.
Lolita houdt van creativiteit. Dus elk apparaat werd geïntroduceerd met haar kijk op Joe’s werk, met haar progressies en choreografie, maar ze daagde ons ook uit om zelf creatief te zijn. We moesten onze kennis van de methode nemen en kijken naar welke avonturen die ons kon leiden.
Waar we ook staan in de klassiek versus hedendaags-discussie, één ding waar we het over eens kunnen zijn is dat creativiteit heel leuk kan zijn… en lastig om te doen, vooral wanneer degene die je uitdaagt bij Joe heeft gestudeerd en zijn werk kent.
Het aantal oefeningen dat we bedachten en dat werd beantwoord met de woorden “Nee, dat is gewoon Joe’s…” of “Dat is al gemaakt door Joe, het heet…” was, tja, veel.
Terwijl ik worstelde om iets unieks te creëren, realiseerde ik me dat Joe’s oeuvre veel dieper ging dan ik dacht.
Hoeveel meer viel er nog te ontdekken? Waarom stond het niet in trainingshandleidingen? Zouden mijn creatieve vaardigheden verbeteren door Joe’s beruchte strakke, witte hotpants en gymschoenen te dragen?
Vele jaren later en ik geniet er nog steeds van om door oude filmbeelden te spitten op zoek naar een glimp van de oorspronkelijke Joe.
Het is een verrijkende ervaring. Ten eerste voelt het, door naar hem te kijken of over hem te leren en zijn minder bekende of gedeelde oefeningen, alsof we dichter bij deze ongelooflijke en excentrieke man kunnen komen. Hem zien lesgeven of demonstreren geeft ons een geluidloos venster op zijn karakter en persoonlijkheid, dat absoluut aansluit bij de verhalen die Lolita deelde. Ten tweede begint het werk dat hij creëerde zich op een diepere manier te onthullen. De oorsprong van meer vertrouwde oefeningen is te herkennen via deze archiefversies, waarbij vaak een gevoel van Joe’s oorspronkelijke intenties zichtbaar wordt.
Begrijpen waar oefeningen zich uit hebben ontwikkeld kan zorgen voor hernieuwde precisie of relevantie in hun moderne uitvoering, en het voelt ook alsof het mij in staat stelt ze met meer begrip te gebruiken. Het verrijkt ons lesgeven verder en brengt een nieuwe energie naar zowel bekende als pas ontdekte oefeningen.
Bovendien brengt het feit dat zoveel oefeningen een precisie en physicaliteit laten zien die mij in eerste instantie tot het klassieke werk aantrokken, een hernieuwd enthousiasme in mijn lesgeven en mijn passie voor de methode.
Het ontdekken van deze ‘nieuwe,’ oude bewegingen en er ruimte voor creëren in zowel mijn sessies als die van mijn studenten brengt een gevoel van ontdekking alsof we op zoek zijn naar oude schatten of net een geheim hebben ontdekt dat slechts bij enkelen bekend is. Een Pilates-geheim dat we, net als alle Pilatesdocenten, meteen willen delen!
Bovenal is het vooral heel leuk!
Ik kijk ernaar uit om in mijn aankomende workshop een paar van deze originele pareltjes uit de Arm Springs-serie en de mysterieuze Neck Stretcher te delen. Doe mee voor wat archiefplezier waarin we Pilates-schatten opgraven en een deel van het minder bekende werk vieren, zonder dat Joe’s strakke broek of gymschoenen nodig zijn…
Artikel geschreven door Jamie Isaac